BALA (Azeri Şiir)

Titreyerek almıştım seni ilk kucağıma
Menim için en büyük nimettin sen bala
canın canımnanıydı; ganın ganımnan;
Senin gözünden bahırdım artık dünyaya...

Her günün bir sevinç her günün bir heyecan
Her gülüşün gatırdı mene yeni bir can
Ne can bele şirin olabiler ne de canan,
Emelim, arzum, servetimdin balacan.

Sen başladın ha birinci sınıfa
elebil mende yeni başladım okula
Sanki senle öğrendim ohumayı, yazmayı
Her sınavda sen gibi heyecanlanmayı

Ortaokul, lise, üniversite
Dediler okul bitti haydi askere
İçimde hem gurur hem de bir hüzün
Ruhumu gopardıp götürdüler o gün!

Artık mene ne yuhu var ne yatmak,
Elebil bir zulumdu o yatağa uzanmak!
Ne gündüzüm gündüzdü ne gecem gece
Seniydin mene alemdeki tek hece!

Haberin geldi birgün dediler şehit oldu
Elebil o an bütün dünyam durdu
Eş dost toplanıp başın sağolsun dediler
Al bayraklı tabutunu gömüp gettiler

Başın sağolsun demek nece golayıymış
Heç demirlerki ahır bu bir anaymış
sen gettin menim başım heç sağolmasın
Sensiz bu dünya dursun heç dolanmasın!

Sennen örgenmiştim sevgiyi yaşamağı
Sennen tek tek çıhmıştım ömrün basamağını
İndi sennen örgendim acıyı, ağlamağı
Gene sennen örgendim hep geçmişte galmağı

Al tabutu görende gelbim daha atmadı
Balama değen kurşun niye mene çatmadı?!
Allah ömrümü alıp onunkine gatmadı,
O torpahda sen değil, niye anan yatmadı!

Bilmeziydim analık bele çetin işiymiş
Bu dünyada bala herşeyden şiriniymiş
İndi sen ordan bahırsanmı anana?
Yazzığam yeter artık, çağır meni yanına

ZEYNEP AYGÜN